Chcę oduczyć córeczkę ssania kciuka!

Macierzyństwo to wciąż nowe wyzwania. Psycholog dziecięcy Helena Turlejska-Walewska, podpowiada mamie, jak skutecznie uporać się z trudnym zadaniem.

Co mam zrobić?

Marzena (28 lat), mama Julii (2 lata) napisała:

Reklama

Niedawno radziliście czytelniczce, jak odzwyczaić dziecko od ssania smoczka. Ja mam podobny problem, tyle że moja córeczka zamiast smoka lubi sobie possać kciuk. Zwykle jej palec wędruje do buzi, gdy Julka jest zmęczona, czegoś się boi (np. podczas wizyty u lekarza) albo kiedy jesteśmy w nowym miejscu, wśród obcych osób. Słyszałam, że wcześniej czy później dzieci wyrastają z tego nawyku. Ja jednak nie chcę dłużej czekać. Ostatnio byłam z Julcią po raz pierwszy u stomatologa i okazało się, że mała ma już krzywy zgryz, prawdopodobnie właśnie z powodu ssania kciuka. Dlatego bardzo zależy mi, by Julka zapomniała o tym nawyku.

Twój plan działania

Ssanie kciuka to naturalne zachowanie u małych dzieci, zwłaszcza w 1. roku życia. Nawyk ten pochodzi z życia płodowego, kiedy to maluszek często wkładał palec do buzi. W ten sposób przygotowywał się do ssania pokarmu. U większości dzieci ten "nałóg" samoistnie znika po porodzie, bo wtedy zamiast kciuka wolą possać pierś. Jednak nie wszystkie niemowlęta od razu rezygnują z wkładania palca do buzi. Niektórym ta czynność zaczyna z czasem kojarzyć się z poczuciem bezpieczeństwa. Nic dziwnego zatem, że wiele dzieci ma nawyk ssania kciuka nawet do 3. Roku życia. Później jednak same z niego rezygnują. Dlatego u dwulatka nie warto z nim walczyć - chyba że są ku temu ważne powody, jak np. problemy ze zgryzem. Wyeliminowanie ssania kciuka w tym wieku to jednak spore wyzwanie. W okresie buntu dwulatka każda zmiana zachowania dziecka, na której nam zależy, jest dla niego pretekstem do walki z rodzicami i próbą postawienia na swoim. Im bardziej nalegamy, by maluch czegoś nie robił, tym częściej on to powtarza. Podobnie może być z kciukiem. Dlatego u dwulatka należy przyjąć dobrą strategię. Oto ona.

I. Starajmy się nie okazywać dużego zainteresowania nawykiem malca.

Możemy za to poprosić dziecko, by wyjęło palec z buzi, ponieważ np. nie rozumiemy, co do nas mówi. Jednak nie wyciągajmy go na siłę, nie krzyczmy i nie zawstydzajmy malca. Upominanie i karcenie go bez wyraźnego powodu może sprawić, że będzie sięgał po palec częściej, także po to, by przyciągnąć naszą uwagę. U dwulatka większe szanse powodzenia ma zapobieganie ssaniu kciuka niż natychmiastowa likwidacja takiego nawyku.

II. Zwróćmy uwagę, w jakich chwilach dziecko zazwyczaj wkłada kciuk do buzi.

Gdy dobrze poznamy przyczynę tego nawyku, będzie nam łatwiej znaleźć sposoby, dzięki którym wyeliminujemy ssanie palca.

III. Unikajmy drastycznych metod walki ze zwyczajami dziecka.

Nie smarujmy kciuka jodyną lub sokiem z cytryny, nie owijajmy go bandażem. Maluch może takie działanie odczytać jako karę wymierzoną (w jego mniemaniu) bez powodu. Przecież nie robił niczego złego, jedynie ssał swój palec, by czuć się dobrze i bezpiecznie. Dziecko może też nie rozumieć, dlaczego do niedawna wolno mu było wkładać kciuk do buzi, a teraz mu tego zabraniamy.

IV. Znajdźmy inne, dopasowane do konkretnych sytuacji sposoby, które zaspokoją u dziecka te same potrzeby co ssanie kciuka.

Jeśli wiemy, że maluch wkłada palec do buzi w stresującej dla niego sytuacji, wcześniej przygotujmy go na takie zdarzenie. Na przykład: gdy wybieramy się z dzieckiem w obce mu miejsce lub do lekarza i przypuszczamy, że to wywoła u niego stres, opowiedzmy mu w domu, co się wydarzy. To pozwoli mu oswoić lęk, a tym samym może zapobiec pocieszaniu się kciukiem. Jeśli pomimo to dziecko jest niespokojne, postarajmy się okazać mu zrozumienie. Nazwijmy, co czuje, i zaproponujmy rozwiązanie. Może zechce się na chwilę przytulić lub czeka na podpowiedź, jak np. może nawiązać zabawę z drugim maluchem. Natomiast jeśli kciuk wędruje do buzi dziecka przed snem, zaproponujmy malcowi wtedy zabawę paluszkową (np. "Sroczka kaszkę warzyła"), która zastąpi stary rytuał. Albo trzymajmy go za rączkę, czekając, aż zapadnie w sen. Pomysłów jest wiele. Im dziecko starsze, tym większy może być jego udział w znajdowaniu nowego, dobrego rozwiązania. Jeżeli powodem, dla którego zależy nam na rezygnacji z kciuka, jest zalecenie dentysty, powiedzmy o tym dziecku. Wspólnie też zastanówmy się, co może zastąpić dotychczasowy rytuał.

V. Nie poprzestawajmy nigdy na zakazie. Zaproponujmy dziecku coś w zamian.

Wyeliminowanie nawyku bez próby podsunięcia malcowi innego sposobu na rozładowanie napięcia nie przyniesie niczego dobrego. Doprowadzi jedynie do tego, że dziecko, które zrezygnuje ze ssania kciuka pod presją, samo poszuka sobie nowego sposobu. Niestety, może on być dla rodziców trudniejszy do zaakceptowania niż kciuk, np. maluch zacznie się kiwać lub stanie się kłębkiem nerwów. A to z kolei przysporzy nam więcej powodów do zmartwień. Warto więc z rozwagą odzwyczajać dziecko od ssania kciuka. Tylko w taki sposób uda się to zrobić pomyślnie, choć i tak może to potrwać kilka tygodni. Zdarza się jednak, że już po kilku dniach maluch zapomina o kciuku, bo nowe, wspólnie wypracowane rozwiązania bardziej mu odpowiadają.

Tekst: Helena Turlejska-Walewska, psycholog dziecięcy, terapeuta

Dowiedz się więcej na temat: dziecko | wychowanie | macierzyństwo

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje