Najmłodsze, średnie, najstarsze w rodzinie

Nie tylko płeć, wiek czy cechy charakteru oddziałują na zachowania dzieci - także kolejność, w jakiej przyszły na świat.

Czy dotyczy to, tylko osobowości czy również inteligencji ? Jaki wpływ wywiera na relacje z rówieśnikami ?

Reklama

Członkowie rodziny zmieniają się pomiędzy narodzinami kolejnych dzieci, ponieważ zmianie ulegają warunki fizyczne i psychiczne ich życia oraz otaczający ich świat. Gdy urodzi się pierwsze dziecko, wszystko kręci się wokół uroczego maleństwa.

Niedoświadczeni rodzice słuchają rad rodziców i znajomych. Bacznie obserwują malucha, reagują niemal na każdy płacz. Ekscytują się wszystkim co dotyczy malca, pierwszym uśmiechem, ząbkami, słowami. Pierwsze dziecko ma całkowitą uwagę rodziców. Z nikim nie musi konkurować. Sytuacja zmienia się, gdy w rodzinie pojawia się braciszek lub siostrzyczka.

Doświadczeni rodzice zazwyczaj mają już własne poglądy wychowawcze. Często są w stanie rozpoznać czy dziecko płacze z głodu, czy z powodu mokrej pieluchy. Są pewniejsi siebie, na zachowanie kolejnego dziecka reagują inaczej niż miało to miejsce wcześniej. Te różnice powodują, że każde dziecko traktowane jest przez rodziców i rodzeństwo w inny sposób choć rodzicom może wydawać się inaczej.

Badania norweskich naukowców wykazały, że najstarsze dzieci są inteligentniejsze niż reszta rodzeństwa o 2,3 pkt IQ. Drugie dziecko ma 1,1 pkt IQ przewagi nad kolejnym. Wybitny amerykański psycholog, Prof. Robert Zajonc, twierdzi, że starsze dzieci rozwijają inteligencję, przekazując rodzeństwu wiedzę o życiu.

Ucząc młodsze rodzeństwo, porządkują myśli i szkolą się w ich wyrażaniu.

Dodatkowo musimy pamiętać, że każde z dzieci rodzi się z wyjątkowymi sobie genami, temperamentem i budową fizyczną (wyglądem). To na pewno nie pozostaje bez wpływu na sposób odnoszenia się przez całą rodzinę, co z kolei wywiera wpływ na postrzeganie tego, co się w niej dzieje. Rodzina jest oczywiście liczebnie inna dla każdego z rodzeństwa.

Dziecko, które przychodzi na świat w domu gdzie jest dwoje dorosłych, ma odmienne doświadczenia od tego, które rodzi się w domu gdzie są rodzice i dwójka rodzeństwa.

Najstarsze z rodzeństwa - przywódca

Pierwsze dziecko jest "eksperymentem wychowawczym", na nim rodzice dopiero uczą się rodzicielstwa. Jako niemowlę bywa płaczliwe, niespokojne. Doskonale wyczuwa, jeśli mama i tata nie czują się jeszcze w roli rodziców zbyt pewnie. Jest bardzo ambitne. Odnosi sukcesy, nie zawsze potrafi poradzić sobie z porażką. Gdy pojawia się rodzeństwo sądzi, że nie był wystarczająco dobrym dzieckiem, skoro rodzice zdecydowali się na kolejne. Wymaga się od niego aby dawało "dobry" przykład. Rodzice oczekują że będzie dzielił się swoimi zabawkami, smakołykami z młodszym rodzeństwem. Z układaniem klocków też musi czekać na chwilę, kiedy maluch zaśnie. Gdy nie może zwrócić na siebie uwagi osiągnięciami, próbuje takich sposobów jak: awanturowanie się, prowokuje konfliktowe sytuacje z młodszym rodzeństwem - stara się zasłużyć na miłość rodziców. Wtedy z ust mamy lub taty zazwyczaj pada argument: jesteś starszy, więc mądrzejszy... I to poczucie towarzyszy mu przez resztę życia. Odpowiedzialność i perfekcjonizm to jego cechy dominujące. Jest dobrym uczniem, potem sumiennym pracownikiem. Wybiera zawody związane z autorytetem i kierowaniem innymi - w końcu ćwiczył to na rodzeństwie.

Wskazówki dla rodziców:

przede wszystkim okaż dziecku, że jest kochane i potrzebne.

znajduj dla niego czas,

rozmawiaj z nim, uważnie słuchaj, co do Ciebie mówi,

traktuj je równorzędnie z innymi dziećmi - nie każ zawsze ustępować, nie domagaj się zbyt często pomocy w opiece nad maluchami,

nie wymagaj zbyt wiele,

okazuj mu dużo ciepła, przytulaj, zapewniaj, jak bardzo je kochasz,

chwal je, gdy pomaga młodszym.

Średnie dziecko - dobry mediator

Najtrudniejszą sytuację wśród rodzeństwa ma średniak. Nie ma praw najstarszego dziecka ani przywilejów najmłodszego. Ma świadomość, że starszy potrafi wszystko lepiej: umie chodzić, wolno mu być samodzielnym, mówi tym samym językiem, co mama i tata, a może nawet jeździ na rowerku i nie boi się kota.

Drugie dziecko zawsze zdobywa coś później, na dodatek nie budzi już bezgranicznego podziwu, jak najstarsza pociecha. Nigdy także nie ma rodziców wyłącznie dla siebie. Jest lubiany przez rówieśników, bo zazwyczaj jest otwarty, ciekawy świata, doskonale współpracujący w grupie. Jest rozmowny (nawet gadatliwy), ma poczucie humoru.

Czasami ma kłopoty z podejmowaniem decyzji. Średnie dziecko rzadziej niż starsze czy młodsze rodzeństwo zachowuje się egoistycznie albo agresywnie.

Dowiedz się więcej na temat: cechy | maluch | świat | rodzeństwo | rodzice | dziecko

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje